Parafia Rzymskokatolicka Świętego Jakuba Apostoła

Pierwsza wzmianka dotycząca parafii i fundacji kościoła parafialnego w Lęborku zawarta jest w akcie założenia miasta. Budowa świątyni mogła zatem rozpocząć się najwcześniej w roku 1341. Po wprowadzeniu reformacji na Pomorze od 1535 r. kościół św. Jakuba przez ponad sto lat funkcjonował jako świątynia protestancka. W październiku 1657 r. opuszczający miasto Szwedzi wzniecili potężny pożar, który spowodował poważne straty. Spłonąć miało wiele domów, sporych uszkodzeń doznał też kościół, m.in. zniszczeniu uległy sklepienia i dachy. W takim stanie budowla przetrwała do drugiego dziesięciolecia XIX w. W styczniu 1818 r. nastąpiła katastrofa — trwający kilka dni huragan zerwał dach korpusu i wieży, a także zniszczył okna. Pod koniec XIX w. władze kościelne zdecydowały o konieczności gruntownego remontu i renowacji budowli. Konkretne kroki w tym kierunku podjęto jednak dopiero w 1907 r., kiedy parafię objął dziekan Borschki. W latach 1907—1910 dokonano przede wszystkim przesklepienia naw, rekonstrukcji podziałów okiennych i wymiany podłóg. W 1945 r. kościół św. Jakuba, jako jedyną katolicką świątynię w Lęborku i okolicy, objęli franciszkanie. Pod ich opieką znalazły się wówczas również okoliczne kościoły i kaplice poprotestanckie. Z czasem od pierwotnego obszaru parafii św. Jakuba w Lęborku oddzielono kolejne parafia. W 2010 r. ks. biskup Jan Bernard Szlaga kościół parafialny św. Jakuba Ap. ustanowił diecezjalnym Sanktuarium. Znajduje się ono ta trasie pomorskiej Drogi św. Jakuba.