Parafia Rzymskokatolicka Świętego Jana Nepomucena

Rok założenia parafii jest trudny do ustalenia. Godziszewo jest jedną z najstarszych osad pomorskich. Powstała w 1198 roku. Założycielem osady, jak podają źródła historyczne, był książę pomorski Grzymysław. Osada należała do parafii skarszewskiej i lubiszewskiej, zaś od czasów Grzemysława stanowiła parafię samodzielną. Z biegiem czasów Godziszewo kilkakrotnie zmieniało swoich właścicieli. Pomorski książę Sambor II, syn Mściwoja II, darował je bogatemu niemieckiemu rycerzowi Janowi z Wyssenberga, który był starostą w Tczewie. Ten znów w 1258 roku dał wieś zakładającemu się wówczas klasztorowi Cystersów w Pogódkach (zakon Cystersów później należał do Pelplina). Cystersi byli zobowiązani do płacenia dziesięciny ze swych dóbr biskupowi kujawskiemu Gerardowi. W 1301 roku oddali temuż biskupowi Godziszewo wraz z kościołem zamiast płacenia dziesięciny, a w 1328 r. biskup kujawski Maciej sprzedał tę wieś Cystersom w zamian za inne dobra, którzy dzierżawili go od 1328 - 1772. Przynależność Godziszewa do Cystersów z Lądu wzmiankuje bulla Kaliksta III. Pierwszymi patronami kościoła w Godziszewie byli Apostołowie Piotr i Paweł. W czasie wojny trzynastoletniej 1454-66 Godziszewo, kościół i okolice bardzo mocno ucierpiało. W pierwszej wojnie szwedzkiej w 1626 roku cała wieś została spalona, ocalał tylko kościół. W czasie drugiego najazdu Szwedzi okrutnie skatowali miejscowego proboszcza, który w wyniku odniesionych ran zmarł. Podczas I Rozbioru Polski w 1772 roku Godziszewo dostało się pod panowanie pruskie. W tym samym jeszcze roku rząd zaborczy zabrał Godziszewo klasztorowi lądzkiemu i po sekularyzacji wydał je na własność miejscowym włościanom. Pierwotny kościół św. Jana Nepomucena w 1747 r. spłonął od uderzenia pioruna. W 1748 r. opat Łukomski wystawił barokowy kościół, którego wystrój pochodzi z lat 1750-1760. W kościele barokowym z 1748 r. znajduje się bogate wyposażenie rokokowe, późnorenesansowy nagrobek podkomorzego pomorskiego i kasztelana elbląskiego (w kruchcie kościoła) - Jana Wiesiołowskiego oraz jego żony Justyny z Branickich zmarłej w 1623 r.