Parafia Rzymskokatolicka Świętej Barbary

Nieznamierowice to wieś nadana w 1288 r. przez króla Władysława Łokietka klasztorowi Cystersów w Sulejowie. Miasto było lokowane na prawie niemieckim przed 1521 r., prawa miejskie utraciło w XVIII w. W administracji kościelnej do 1521 r. Nieznamierowice należały do parafii w Gałkach albo Andrzejowie. Z chwilą, gdy Nieznamierowice otrzymały prawa miejskie przeniesiono drewnianą świątynię pw. św. Andrzeja z Gałek i erygowano tu parafię. Nowy kościół drewniany powstał w latach 1760–1782 r., a spłonął w 1922 r. Obecna świątynia została zbudowana z piaskowca w latach 1923–1933, na miejscu poprzedniej drewnianej. Materiały zgromadzili: ks. Józef Cyrański i ks. Hieronim Marczewski, a budowę prowadzili ks. Leon Izdebski i ks. Stanisław Gruszka. Dużą pomoc w budowie okazali: Antoni Chojnacki, Jan Kucharczyk oraz męskie Zgromadzenie Sług Maryi Niepokalanie Poczętej. W 1933 r. kościół dedykował bp Paweł Kubicki. Zewnętrzną restaurację świątyni przeprowadzono w 1971 r. Dwa lata później podjęto malowanie wnętrza kościoła, a w latach 1982–1983 dach kościoła pokryto blachą.