Parafia Rzymskokatolicka Świętego Jana Nepomucena

Pierwsza wzmianka o Przysusze pochodzi z 1415 r. W XVI w. należała do Męcinów, a od końca XVII w. do Czermińskich herbu Wieniawa. Na wniosek kasztelana Antoniego Czermińskiego, który sprowadził niemieckich rzemieślników wyznania luterańskiego, król August II lokował wokół rynku niemieckiego miasto Czermin w 1710 r. na prawie magdeburskim. Posiadało ono własną świątynię i cmentarz. Lokacja ta wywołała sprzeciw opata sulejowskiego Bernarda Wierzbowskiego, właściciela pobliskiego miasta Skrzynna, obawiającego się konkurencji gospodarczej. W tym samym czasie, ok. 1723 r., powstało miasto żydowskie w Przysusze wokół własnego rynku i później wybudowanej synagogi, która powstała za zgodą abp. gnieźnieńskiego Władysława Łubieńskiego ok. 1777 r. Znaczenie miasta wzrosło wraz z rozwojem metalowych zakładów przemysłowych. Katolicka kaplica prywatna w dworku Czermińskich istniała od końca XVII wieku. W niej sprawowali nabożeństwa księża ze Skrzyńska. Pierwotny kościół, z fundacji Franciszka Dembińskiego, powstał ok. 1764 r. z drewna modrzewiowego, kryty gontem, z dwiema wieżami krytymi blachą cynkową. W kościele posługę sprawował ksiądz z tytułem kapelana. Parafia została erygowana 17 X 1764 r. z wydzielonego terenu parafii Skrzyńsko. Obecny kościół pw. św. Jana Nepomucena i św. Ignacego Loyoli, z fundacji Urszuli z Morsztynów Dembińskiej starościny wolbromskiej, został zbudowany w latach 1780–1786, a dedykowany w 1786 r. przez bp. Jana Mikołaja Dębowskiego, sufragana gnieźnieńskiego. Kościół jest w stylu klasycystycznym, wzniesiony jest z kamienia ciosowego i cegły na zaprawie wapiennej.