Parafia Rzymskokatolicka Świętej Trójcy

Parafia pw. Świętej Trójcy obejmuje teren dawnego Wierzbnika. Miasto lokowane było na prawie magdeburskim w 1624 r. przez Bogusława Boksę Radoszewskiego, opata benedyktynów na Świętym Krzyżu i sekretarza królewskiego, za zgodą króla Zygmunta III Wazy. Dzieła lokacji przestrzennej dopełnił Stanisław Sierakowski, opat świętokrzyski w 1657 r. Miasto było przedmiotem sporu między benedyktynami ze Świętego Krzyża a cystersami z pobliskiego Wąchocka. W 1818 r., mocą decyzji rządu Królestwa Polskiego, Wierzbnik przeszedł na własność państwa. W połowie XIX w. miasto chyliło się ku upadkowi, ożywienie nastąpiło dopiero wraz z budową kolei Skarżysko-Rozwadów przez Wierzbnik i wioskę Starachowice. W 1931 r. włączono do Wierzbnika całe Starachowice i zmieniono nazwę na Wierzbnik-Starachowice, w 1939 r. na Starachowice-Wierzbnik, a w 1952 r. na Starachowice. Nazwa Wierzbnik zachowała się tylko w odniesieniu do dzielnicy i tradycyjnie parafii przy kościele pw. Świętej Trójcy. W najstarszym okresie proboszczami byli zakonnicy aż do kasaty zakonu Benedyktynów Świętokrzyskich. Pierwotny kościół drewniany istniał w 1626 r. Obecny na miejscu dawnego pw. Świętej Trójcy był fundowany w 1681 r. przez o. Michała Hieronima Komornickiego, opata świętokrzyskiego. Dedykował go w 1741 r. bp Michał Kunicki. Rozbudowa kościoła nastąpiła na przełomie XIX i XX w., następnie w 1930 r. oraz w latach 1986–1988, kiedy to dobudowano nowy kościół. Świątynia ta jest trójnawowa, orientowana, wzniesiona z piaskowca. Nowy kościół połączony został ze starym wg projektu prof. Wiktora Zina i konstr. Mieczysława Nowaka staraniem ks. Tadeusza Czyża.