Parafia Rzymskokatolicka Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny

Wieś Krzymów położona jest w dolinie Warty, ok. 13 km na wschód od Konina. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1399 r.; była wtedy własnością szlachecką. Parafia w Krzymowie mogła istnieć już w XIV w. Rocznik diecezji włocławskiej (z 1949 r.) podaje czas powstania parafii przed wiekiem XV. Dokumentów na ten temat archiwum parafialne nie posiada. W drugiej połowie XVI w. miejscowy dziedzic Władysław Grodzki, po porzuceniu wiary katolickiej i przejściu na kalwinizm, zawłaszczył grunty oraz dziesięciny plebańskie, zmuszając ówczesnego proboszcza do opuszczenia parafii, a świątynię przekazał duchownemu luterańskiego wyznania kalwińskiego. Parafia Krzymów przestała faktycznie istnieć na ponad dwieście lat. Opiekę duszpasterską sprawowali proboszczowie z Russocic i Wyszyny. W 1607 r. wieś Krzymów nabył Rafał Jarochowski, katolik. Usunął luterańskiego duchownego, ale nie przywrócił parafii poprzedniego stanu posiadania. Dopiero w 1773 r. miejscowy dziedzic Ignacy Byszewski, rejent grodzki łęczycki, doprowadził do obsadzenia parafii przez ks. Marcina Mikrzewskiego. Czas powstania pierwszego kościoła w Krzymowie nie jest znany. Z dokumentów wizytacyjnych można dowiedzieć się jedynie, że pierwotnym drewniany kościół pod wezwaniem św. Marii Magdaleny był konsekrowany, ale – jak informują akta z 1766 r. – przedstawiał stan tak godny pożałowania, że nie sprawowano w nim liturgii, a z jego wyposażenia zachowała się jedynie chrzcielnica. Taka sytuacja trwała do 1778 r., mimo że pięć lat wcześniej udało się ustanowić w Krzymowie proboszcza. Dopiero w 1779 r. ks. Maciej Maliński, prepozyt tuliszkowski poświęcił nowy kościół, ufundowany przez Ignacego Byszewskiego. Ta świątynia również nosiła wezwanie św. Marii Magdaleny. W 1865 r. chylący się ku ruinie kościół dzięki ofiarności parafian został odbudowany. Obecny kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny zbudowany w stylu neogotyckim w latach 1903–1907 dzięki inicjatywie ks. Konstantego Kuropeckiego, na miejscu poprzednich świątyń, konsekrowany przez bp. Stanisława Zdzitowieckiego 16 VI 1910 r. Jest to świątynia murowana, trójnawowa, pierwotnie była pokryta dachówką. Ostatnia drewniana świątynia znajdowała się obok murowanego kościoła na wysokości zakrystii i lewej części nawy bocznej. Część tej świątyni musiała zostać rozebrana, aby kontynuować budowę nowej. W 1912 r. położono w kościele posadzkę biało-czarną terakotą z fabryki Dziewulski i Lange w Opocznie. W roku 1928 firma z Łodzi „Kruczkowski i syn” zamontowała w kościele nowe 12-głosowe organy mechaniczno-stożkowe. Natomiast w roku 1932 zbudowano nową dzwonnicę, której podstawa był wykonana z betonu, a na niej postawiono konstrukcję metalową, na której zawieszono trzy dzwony o imionach: Maria, Józef i Michał. Niestety, podczas drugiej wojny światowej dzwony zostały skradzione przez Niemców. Druga wojna światowa dokonała spustoszenia nie tylko na dzwonnicy, ale równie w kościele. Podczas okupacji świątynia została ograbiona z wszelkiego sprzętu i zamieniona na salę rozrywkową dla dzieci niemieckich. W 1948 r. dzięki ofiarności parafian i zaradności ks. proboszcza został wykonany ołtarz główny i obraz Matki Bożej Niepokalanie Poczętej przez Zakłady Stolarskie Wojciecha w Poznaniu. W tym samym roku zostały ufundowane dwa dzwony noszące imiona: Maria i Józef. Wykonane zostały również ołtarze boczne. W roku 1955 w całym kościele została położona polichromia, a w 1956 r. zostały wstawione nowe ławki. Następny gruntowny remont kościoła przeprowadzono w latach 1995–1997, kiedy to została odnowiona polichromia w świątyni, a dachówka na kościele została zastąpiona blachą miedzianą. W latach 1999–2008 powstała kaplica przedpogrzebowa przy kościele, przeprowadzono generalny remont organów, założono ogrzewanie promiennikowe, wstawiono nowe drzwi kute w głównym wejściu i do zakrystii, wstawiono witraże w prezbiterium, wymieniono okna na kościele, wybudowano nową dzwonnicę i zawieszono trzeci dzwon, ogrodzono cmentarz przykościelny i parafialny. W roku 2009 zostało gruntownie przebudowane prezbiterium w którym postawiono nowy kamienny ołtarz poświęcony przez bp. Wiesława Alojzego Meringa 20 VI 2010 r., w setną rocznicę konsekracji świątyni. W latach 2008–2010 na cmentarzu położono kostkę, oświetlono główną aleję, zbudowano granitowy ołtarz. Krzyże: Biechowy – 2, Genowefa, Krzymów – 3, Łazy, Nowy Krzymów – 2, Paprotnia – 3, Piersk, Staropaprockie Holendry, Tury – 2. Kaplice przydrożne: Biechowy, Borowo, Drążeń, Drążno, Helenów, Krzymów, Paprotnia, Rożek. Kancelaria parafialna: półgodziny po Mszy św.