Parafia Rzymskokatolicka Świętego Wojciecha Biskupa i Męczennika

Chociaż parafia po raz pierwszy wspominana jest w dokumencie z 1467 r., podczas gdy sama miejscowość dopiero w 1515 r., to wezwanie św. Wojciecha, które nosi świątynia broniewska, dopuszcza możliwość, iż parafia jest znacznie starsza. W niektórych okresach swej historii (np. wiek XIX i XX aż po lata pięćdziesiąte) parafia miała wspólnego proboszcza z sąsiednią parafią Bronisław. Broniewo przez długi czas było własnością szlachecką, co nie pozostawało bez wpływu na stan i losy parafii i jej świątyni. O pierwszej świątyni niewiele wiadomo. Można przyjąć, że jej fundatorami byli właściciele Broniewa. Prawdopodobnie pierwsza świątynia, drewniana, w końcu XVI w., za sprawą innowierczego właściciela Broniewa, Wojciecha Zakrzewskiego, dostała się w ręce kalwińskiego ministra i na początku XVII w. uległa całkowitej ruinie. Nowy kościół, jednak pod tym samym tytułem, również drewniany, wybudował w 1624 r. nawrócony z kalwinizmu wnuk wyżej wspomnianego, także Wojciech Zakrzewski. Ponadto odbudował on szkołę parafialną i przytułek dla ubogich. Później właściciele Broniewa zmieniali się i o kościół nie zawsze dbano, dlatego w połowie XVIII w. chylił się ku upadkowi. Wieś przeszła wtedy w ręce rodziny Karnkowskich i jeden z nich, kolator, a zarazem proboszcz broniewski, ks. Józef Karnkowski wybudował w 1784 r. nową drewnianą świątynię z dwiema wieżami, przenosząc do niej wyposażenie z poprzedniego kościoła. Jednak ze względu na to, że Karnkowscy nie rezydowali na miejscu, a Broniewem administrowali dzierżawcy, świątynia pozbawiona należytej opieki w niecałe sto lat później była tak zniszczona, że nie nadawała się do naprawy. Budowy nowego kościoła podjął się proboszcz ks. Wojciech Kochowicz. W latach 1855–1860 wzniósł na fundamencie kamiennym murowany kościół w stylu poźnoklasycystycznym, wyposażając go w sprzęty z dawnej świątyni. Konsekracji kościoła dokonał 29 IX 1860 r. bp Michał Marszewski. Świątynia ta w swojej blisko półtorawiekowej historii przeszła niewiele zmian. Dach kryty blachą. Nad zachodnim szczytem nadbudowana czworoboczna wieżyczka z baniastym hełmem. Dzwonnica murowana. Prezbiterium zamknięte półkoliście, z przybudówkami po bokach. Polichromia z 1864 r.; w prezbiterium sceny z życia i męczeństwa św. Wojciecha, nad ołtarzami bocznymi scena narodzenia Pana Jezusa i adoracja Najświętszego Sakramentu, w nawie ilustracja Dekalogu, na filarach postacie Apostołów. Renowacja polichromii dokonana w 1995 r. Soborowy ołtarz i ambonka z czerwonego granitu zainstalowane w 1998 r. Pewna część wyposażenia kościelnego znajdowała się zapewne już w dwóch poprzednich świątyniach. W ołtarzu głównym o cechach neorenesansowych znajduje się obraz Matki Bożej malowany w drugiej połowie XVII w., w sukience srebrnej z ok. 1700 r. Dwa rokokowe ołtarze boczne i konfesjonał z XVIII w. Kielich z XVII w. z warsztatu toruńskiego z cechą miejską Torunia. W 2009 r. zamontowano nowe główne drzwi do kościoła. W latach 2016–2018 wymieniono blachę na części kościoła (zakrystia prawa i lewa, wieża), wybudowano schody główne z kamienia polnego ciętego, wymieniono okna w kościele, odbudowano parkan okalający kościół oraz przeprowadzono wiele prac remontowych i upiększających świątynię. Figury: Broniewo – naprzeciw kościoła, przy drodze do Szostki, w Szostce. Kancelaria parafialna: pół godziny po Mszy św.