Parafia Rzymskokatolicka Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny

Do franciszkańskiego kościoła Nawiedzenia NMP w Pińczowie przybywają ludzie z kraju i z zagranicy. Przyciąga ich tutaj sława cudownego wizerunku Matki Boskiej Mirowskiej, która od czterystu lat hojnie udziela łask. W 1577 r. bp Piotr Myszkowski ufundował na Mirowie kościół Nawiedzenia NMP. Świątynię dokończył Ferdynand Myszkowski syn Zygmunta Gonzagi Myszkowskiego w 1619 r. W październiku 1683 r. udało się sprowadzić do Pińczowa franciszkanów, którzy założyli w mieście klasztor i objęli kościół opieką. Okazały kościół wraz z bogatym wystrojem nie przystawał do założeń prostoty reguły benedyktyńskiej. Wierni swej regule franciszkanie, tuż po osiedleniu zmienili jego wygląd. Zrównali wieże kościoła z wysokością dachu, usunęli niektóre dekoracje z fasady i herby Myszkowskich. Świątynia ma wydłużoną czteroprzęsłową nawę zakończoną półkolistym prezbiterium. Fasada – barkowo-manierystyczna z dobudowaną kruchtą. W nawie poprzecznej umiejscowiono dwie kaplice, kolejne dwie – znajdują się w od strony chóru. Wnętrze zdobi dziesięć ołtarzy barokowych z poł. XVIII w. W ołtarzu głównym znajduje się krucyfiks z końca XVII w. Za prezbiterium – chór zakonny z dębowymi stallami. Po prawej stronie nawy poprzecznej – ołtarz Najświętszego Serca Pana Jezusa. W kaplicy z kopułą – ołtarz św. Jana Nepomucena. Dalej znajdują się ołtarze: św. Piotra Alkantary, św. Prospera. św. Antoniego, św. Anny, św. Maksymiliana Marii Kolbego. Cudowny obraz Matki Boskiej Mirowskiej wzorowany na Salus Populi Romani z Bazyliki Matki Bożej Śnieżnej w Rzymie, znajduje się po lewej stronie nawy poprzecznej. Prawdopodobnie namalowanie wizerunku zlecił Zygmunt Gonzaga Myszkowski ok. 1600 r. krakowskiej pracowni Tomasza Dolabelli, nadwornego malarza władców z dynastii Wazów. Obraz namalowano na deskach. Stojąca Maryja podtrzymuje dzieciątko na lewej ręce. U dołu – postaci św. Stanisława i św. Wojciecha. Kult Matki Boskiej Mirowskiej pielęgnowany przez franciszkanów trwa niezmiennie od stuleci. Początkowo umieszczony w kaplicy zamku Myszkowskich. W 1683 r. – obraz przeniesiono do kościoła. W 1992 r. skronie Madonny i Jezusa zostały przyozdobione koronami. W kościele mieści się Kaplica Katyńska - została poświęcona przez ks. Prałata Zdzisława Peszkowskiego. Z historii ojców reformatów na MirowieDo kościoła przylega budynek klasztorny wzniesiony w latach 1686-1706, z kwadratowym wirydarzem. W klasztorze przez długie lata mieścił się zakład tkacki. Aż do 1852 r. zakon utrzymywał się z wyrobu sukna przeznaczonego na habity. Funkcje parafialne w kościele pełnili od początku paulini z kościoła pw. św. Jana Ewangelisty w Pińczowie, natomiast franciszkanie, zachowując ducha kontemplacji i modlitwy, służyli im pomocą w pracy duszpasterskiej. Głosili słowo Boże, byli spowiednikami, pracowali również jako nauczyciele w „Akademii Pińczowskiej”. Ciężkie chwile przeżywał zakon w czasach zaborów i latach wojennej zawieruchy. Członkowie zakonu angażowali się mocno i aktywnie w działalność patriotyczną. Pełnili również funkcję łączników z emigracją. Nękany przez zaborców częstymi wizytacjami klasztor, egzystował pod groźbą całkowitej likwidacji. Po upadku powstania styczniowego klasztor przyjął formę etatowego, tj. wyjętego spod władzy prowincjała. Powstał tutaj dom dla księży odsiadujących wyroki sądu świeckiego, skazanych głównie za niesubordynację wobec władzy carskiej. W 1908 r. jego pomieszczenia przejęto i utworzono szpital, gdzie do 1943 r. pracowały siostry szarytki. W 1910 r. administracja rosyjska zlikwidowała klasztor. Franciszkanie powrócili do Pińczowa w 1928 r. W latach II wojny światowej ojcowie znowu śpieszyli ludziom z pomocą. Powstała tu siedziba Rady Głównej Opiekuńczej. W murach klasztoru schronienie znalazło wielu partyzantów. Chociaż obecnie franciszkanie pełnią zwyczajne funkcje duszpasterskie w parafii (bp Stanisław Szymecki erygował 31 VII 1990 r. parafię, wydzieloną z parafii św. Jana Ap i Ewangelisty. w Pińczowie), starają się zachować ducha franciszkańskiego. Każdego dnia, tak jak przed wiekami, modlą się w ławach chóru zakonnego znajdującego się za ołtarzem głównym.