Parafia Rzymskokatolicka Matki Bożej Królowej Polski

Wieś Nowosielec w XIX w. oraz w I poł. XX w. przynależała do parafii Racławice i Jeżowe. W 1953 r. jej mieszkańcy inspirowani przez ks. Wincentego Boczara, proboszcza w Nisku, wystąpili do władz państwowych o zezwolenie na przeniesienie z Kopek dawnej kaplicy dworskiej hr. Tarnowskich. Początkowo władze komunistyczne nie wyraziły na tę inicjatywę zgody. Dopiero po okresie tzw. „odwilży październikowej” 1956 r. udało się wykupić wspomnianą kaplicę od Spółdzielni Produkcyjnej w Kopkach i przenieść ją na teren Nowosielca. Okazała się ona jednak zbyt mała dla miejscowych potrzeb, dlatego rozbudowano ją w latach 1957-19§58 pod kierunkiem inż. N. Stafieja z Rzeszowa. Uroczystego poświęcenia kościoła dokonał ks. Wincenty Boczar, dziekan dekanatu rudnickiego, 28 września 1958 r. Początkowo duszpasterstwo w Nowosielcu pełnili kapłani, pracujący w parafiach Nisko, Racławice i Jeżowe. Od 1959 r. zadanie to spoczywało wyłącznie na księżach z Jeżowego. 6 maja 1966 r. władze komunistyczne zburzyły budynek, który wybudowano przy kościele z przeznaczeniem na mieszkanie dla kapłana. Parafię Nowosielec erygował bp I. Tokarczuk 24 czerwca 1968 r., kierując do niej ks. Jana Stanisza. Obecny kościół parafialny pw. Matki Bożej Królowej Polski wybudowany został w latach 2002-2008 wg projektu arch. Marka Gierulskiego. Pracami kierował ks. Kazimierz Partyka. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał bp A. Dzięga 21 września 2008 r. Świątynia może być uznana za udany przykład sakralnej architektury postmodernistycznej. Dzięki umieszczeniu kościoła nieco dalej od drogi, w odbiorze dobrze zaprojektowanej bryły pomaga perspektywa. Budowla jest jednonawowa, kryta dwuspadowym, blaszanym dachem, zakończona półkolistym prezbiterium z zapleczem w jego ambicie. Falista linia ścian tworzy interesującą bryłę kontrastujących ze sobą otynkowanych i ceglanych oraz wypukłych i wklęsłych przestrzeni. Dzięki tej formie prosta w założeniu budowla wygląda dynamicznie i artystycznie. Na frontonie ponad głównym wejściem znajdują się dwie półkoliście zakończone wieże, imitujące Tablice Przykazań, przecięte wzdłuż wąskimi wnękami okiennymi, niejako zrośnięte ze sobą i scalone w jedno wspólnym, połyskującym krzyżem pośrodku. Trudno wręcz znaleźć choćby kawałek płaskiej ściany, nie wyłączając czterech dużych, ostrołukowych i zakrzywionych okien, tworzących boczne wnęki w przestrzeni nawy, w których znalazły swoje miejsce figury. Stożkowaty strop prezbiterium tworzy jedną przestrzeń z jego ścianą i ozdobiony jest polichromią oraz dekoracją kamienną.