Parafia Rzymskokatolicka Świętej Barbary

Początki parafii Słupia Nadbrzeżna nie są dokładnie znane. Podobnie jak inne placówki na tym terenie znalazła się ona w spisach płatników świętopietrza z lat 1325-1327. Tak więc powstała najpóźniej w pierwszym ćwierćwieczu XIV w. W tym czasie posiadała kościół zbudowany z drewna modrzewiowego, pod wezwaniem św. Wojciecha. Funkcjonował on do początków XIX w., kiedy to ze względu na bardzo słaby stan zachowania musiał być rozebrany. Na jego miejscu wybudowano nową, murowaną świątynię. Kościół parafialny pw. św. Barbary wzniesiony został w latach 1840-1842. Fundatorem tej świątyni był dziedzic Słupi Nadbrzeżnej – Alojzy Leszczyński. Uroczyste poświęcenie kościoła miało miejsce 2 lipca 1842 r. W 1892 r. do budynku sakralnego dobudowano niewielką kruchtę. Renowacja wnętrza świątyni miała miejsce w 1959 r. Świątynia jest zbudowana w stylu późnego klasycyzmu. Skromna bryła ma kształt prostokąta, z dobudowaną niewielką kruchtą z końca XIX w. Ołtarz główny, dwa boczne i ambona utrzymane są w stylu barokowym. Na uwagę zasługują: kopia cudownego obrazu MB Częstochowskiej, późnobarokowy obraz św. Barbary w ołtarzu bocznym, epitafia oraz cykl malarski ,,Droga Krzyżowa” z przeł. XVII i XVIII w. Na placu kościelnym stoją kamienne krzyże z drugiej połowy XIX w., figura Chrystusa postawiona z okazji jubileuszu 150-lecia świątyni oraz zbudowana w okresie międzywojennym dzwonnica. Bramę, prowadzącą na plac, zdobią rzeźby świętych Piotra i Pawła.