Parafia Rzymskokatolicka Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Po raz pierwszy Raniżów wzmiankowany jest w dokumencie króla Kazimierza Wielkiego 17 października 1366 r. Natomiast pierwsza informacja o parafii w tej miejscowości pochodzi z 13 lutego 1409 r. Tak więc mogła ona powstać pod koniec XIV w. lub na początku XV w. Powszechnie przyjmuje się, iż fundacji parafii dokonała rodzina rycerska Ramisch, która w XV w. posiadała wielkie dobra w ziemi przemyskiej. Stąd pierwotna nazwa miejscowości – Ramischow, która później przekształciła się w Raniżów. Pierwotny drewniany kościół ku czci Wniebowzięcia NMP przetrwał do II poł. XVII w. Kolejną drewnianą świątynię wybudował ks. Szymon Woycieski w 1675 r. Gruntowną restaurację tegoż kościoła przeprowadził w 1725 r. ks. Kazimierz Kaczerski, z czasem okazał się on jednak zbyt mały dla potrzeb miejscowych wiernych. Pod koniec XVIII w. świątynia została rozebrana i razem z wyposażeniem przeniesiona do parafii Górno. Na jej miejsce wybudowano nowy, murowany budynek sakralny. Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny zbudowany został w latach 1808-1815 staraniem ks. Szymona Kolasińskiego. Fundusze na jego budowę pozyskał on m.in. ze sprzedaży dotychczasowej świątyni. Organy przeniesiono ze starego kościoła. Zachowano też niektóre obrazy i figury. Nowo wybudowaną świątynię uroczyście poświęcił bp F. Wierzchlejski 1 czerwca 1859 r. Generalny remont kościoła miał miejsce w latach 70-tych (m.in. odnowiono drewniany strop i ołtarze) i 90-tych XX w. (wykonano ogrzewanie, pokryto dach blachą miedzianą). Po 2000 r. poddano konserwacji organy oraz przeprowadzono generalny remont przedsionka świątyni. Świątynia jest murowana i otynkowana, wybudowana w stylu neoromańskim, kryta blachą. Wnętrze jest jednonawowe, z drewnianym sufitem. Polichromia ścienna została wykonana w latach 70-tych XX w. Wyposażenie kościoła jest późnobarokowe. Cechy stylistyczne detalu snycerskiego i rzeźb ołtarzy, ambony, chrzcielnicy i chóru muzycznego wskazują na związki z warsztatem Macieja Polejowskiego.