Parafia Rzymskokatolicka Świętego Marcina Biskupa

Wieś Kopki powstała przed poł. XIV w. Rozwijała się przy trakcie handlowym z Torunia na Ruś (istniała tam komora celna). Pierwszy drewniany kościół powstał w Kopkach w 1461 r. i był filią parafii Bieliny. Samodzielna parafia erygowana została w tej miejscowości w 1472 r. przez bpa J. Gruszyńskiego. Fundatorami świątyni i parafii byli: Jan Pniowski, archidiakon diecezji krakowskiej, i Stanisław Koryto, herbu Jelita. Drugi z nich dla uczczenia pamięci swego ojca Marcina, patrona rodu Korytów, dedykował i poświęcił kościół św. Marcinowi. Z terenu parafii Kopki wyłoniło się kilka nowych placówek, m.in. Tarnogóra, Rudnik, Górno. Podczas najazdu Jerzego Rakoczego w 1657 r. wieś Kopki została spalona i doszczętnie zniszczona. Ośrodek duszpasterski nie mógł podnieść się ze zniszczeń i został włączony do parafii Rudnik jako jej filia. Na miejscu spalonego kościoła postawiono kapliczkę jako pamiątkę po dawnej świątyni. Sytuacja ta trwała ponad 260 lat (1658-1922). Wraz z rozpoczęciem prac związanych z budową nowego kościoła (lata 20-te XX w.) przywrócono w Kopkach samodzielną parafię. W placówce tej szczególną cześć odbiera bł. Jerzy Popiełuszko, który w miejscowej świątyni odprawił Mszę świętą prymicyjną (17 czerwca 1972 r.). Wyrazem pamięci o tym wydarzeniu jest figura błogosławionego, wystawiona w 1999 r., oraz jego relikwie, wprowadzone uroczyście do kościoła 24 czerwca 2012 r. Kościół parafialny pw. św. Marcina Biskupa zbudowany został w latach 1922-1928. Powstał na fundamentach rozebranej komory celnej. Do jego budowy wykorzystano materiał z rozbiórki tegoż budynku. Jednym z fundatorów nowej świątyni był hr. Hieronim Tarnowski. Na przełomie XX i XXI w. wnętrze kościoła zostało przyozdobione nową malaturą, odrestaurowano również ołtarz główny. Po 2008 r. odnowiono ołtarze boczne, chrzcielnicę i ambonę. Obecnie trwają prace nad ołtarzem, mające ujednolicić prezbiterium z całością kościoła. Świątynia jest murowana i otynkowana, wzniesiona w stylu eklektycznym, kryta blachą, z wieżyczką na sygnaturkę na środku dachu. Wyposażenie wnętrza jest neobarokowe. Ołtarz główny i dwa boczne oraz chrzcielnica pochodzą z lat 40-tych XX w., zostały pozłocone w latach 60-tych tegoż wieku i uzupełnione o ambonę wykonaną przez przemyskiego rzeźbiarza Kaczabskiego. Wyposażenie kościoła posiada wartość zarówno w wymiarze historyczno-materialnym, jak i artystycznym.