Parafia Rzymskokatolicka Świętego Bartłomieja

Pierwsze wzmianki o wsi Staszów pochodzą z XIII w. (prawa miejskie uzyskała w 1525 r.). W początkach tego wieku istniał w niej drewniany kościół, który został spalony przez Tatarów w 1241 r. Odbudowa świątyni nastąpiła cztery lata później. Był to również budynek drewniany. Parafia Staszów erygowana została przed 1325 r., gdyż już wtedy odprowadzała świętopietrze na rzecz Stolicy Apostolskiej. Obecny murowany kościół powstał w latach 40-tych XIV w. W 1580 r. Olbracht Łaski, dziedzic Staszowa, ufundował drewniany zbór braci polskich. Służył on protestantom do 1596 r., kiedy został przekształcony przez Andrzeja i Stanisława Ciołków na kościół katolicki pw. Ducha Świętego. Świątynia ta spłonęła w 1689 r., odbudowana została sześć lat później (poświęcona przez bpa S. Szembeka). W tym czasie miała statut prebendy, natomiast od 1818 r. stała się kościołem filialnym. Dekadę później kościół został rozebrany, a w latach 1828-1833 wybudowano na jego miejscu murowaną świątynię. Poświęcił ją bp J. Goldtman w 1848 r. W połowie lat 90-tych XIX w. wybuchł w niej pożar – restauracja kościoła trwała do 1898 r. Świątynia uległa częściowemu zniszczeniu podczas ataku lotnictwa niemieckiego w nocy z 8 na 9 sierpnia 1944 r. Po wojnie mury budynku zostały rozebrane. Budowa nowego kościoła nastąpiła dopiero w latach 80-tych i 90-tych XX w., ze względu na brak zezwolenia władz komunistycznych. Z terenu parafii wydzielone zostały dwie placówki duszpasterskie: Rytwiany oraz Staszów – parafia pw. św. Barbara. Kościół parafialny pw. św. Bartłomieja wzniesiony został w latach 1338-1342 z fundacji Doroty z Tarnowa, wdowy po Marcinie z Rytwian, wojewodzie łęczyckim. Konsekracji świątyni dokonał bp Jan Grot ze Słupowa. W latach 1613-1625 staraniem Katarzyny Tęczyńskiej dobudowano manierystyczną kaplicę Matki Bożej Różańcowej, zwaną powszechnie Kaplicą Tęczyńskich. Świątynia została zdewastowana w 1657 r. przez wojska Jerzego Rakoczego, które urządziły w jej wnętrzu stajnię. Odbudowana została w latach 1658-1664 (m.in. dobudowano wówczas zakrystię), po czym została poświęcona przez bpa M. Oborskiego. W latach 1840-1855 kościół przeszedł generalny remont (m.in. ankrowanie ścian, rozbiórka sztukaterii nawy). Podczas restauracji nabożeństwa sprawowane były w kościele pw. Ducha Świętego. Popękane ściany sprawiły, że podobne przedsięwzięcie podjęto w latach 1880-1885. W 1907 r., dzięki staraniom ks. Wawrzyńca Sieka, dostawiono od strony południowej boczną kruchtę w stylu eklektycznym. Świątynia remontowana była jeszcze w latach 60-tych i 90-tych XX w. (m.in. wykonano wówczas malowidła ścienne). Ostatnia restauracja kościoła była przeprowadzona w latach 2001-2011 przez ks. Henryka Kozakiewicza. Świątynia jest murowana i otynkowana, wybudowana w stylu gotyckim, oszkarpowana, z węższym i niższym prezbiterium zamkniętym trójbocznie i wtopioną w fasadę wieżą zwieńczoną hełmem barokowym. Wnętrze jest jednonawowe, a sklepienie pokryto siecią późnorenesansowych sztukaterii. Wyposażenie kościoła jest przeważnie późnobarokowe i pochodzi z II poł. XVIII w. W ołtarzu głównym znajduje się obraz z Ukrzyżowanym Chrystusem, a na zasuwie – obraz patrona kościoła św. Bartłomieja. W nawie umieszczona została rokokowa ambona z rzeźbami czterech ewangelistów nakryta baldachimem. Na osi fasady kościoła znajduje się brama z dzwonnicą z XIX w. w stylu klasycystycznym