Parafia Rzymskokatolicka Świętej Zofii i Świętego Stanisława Kostki

Wieś Bodzechów w źródłach historycznych po raz pierwszy wymieniana jest w XIV w. Jednak jej znaczący rozwój nastąpił dopiero w XIX w., kiedy stała się jednym z ważniejszych ośrodków przemysłowych regionu ostrowieckiego. W tym czasie przynależała do parafii Denków. Początki ośrodka duszpasterskiego w Bodzechowie sięgają lat 30-tych XX w. W 1932 r. Aniela Kokowska, właścicielka majątku ziemskiego w Bodzechowie ofiarowała wraz ze swoim zięciem Janem Gombrowiczem (ojcem wybitnego pisarza Witolda Gombrowicza) na rzecz przyszłej parafii półtorej morgi ziemi. Działka okazała się bardzo korzystnie położona (przy drodze Ostrowiec – Lublin). Dodatkowo Jan Gombrowicz zakupił i przewiózł modrzewiowe drzewo z rozebranego kościoła we Wsoli k. Radomia. Zastrzegł jednak, aby budowa kościoła rozpoczęła się w przeciągu 5 lat. Kuria Diecezjalna w Sandomierzu w porozumieniu z proboszczem parafii Denków wyznaczyła na organizatora budowy wikariusza tejże placówki ks. Józefa Nitę. Świątynię wybudowano w 1937 r., początkowo stanowiła ona filię parafii Denków. Parafię Bodzechów erygował bp J. Lorek 9 grudnia 1950 r. Pierwszym proboszczem został budowniczy kościoła ks. J. Nita. Kościół pw. św. Zofii i św. Stanisława Kostki wzniesiony został w 1937 r. (od kwietnia do listopada) wg projektu Tadeusza Rekwirowicza, technika Zakładów Ostrowieckich. Ściany zbudowano z belek modrzewiowych obitych zakonserwowanymi deskami sosnowymi. Budynek pokryty został jodłowym gontem. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonał ks. Edward Górski 14 listopada 1937 r. Jest to budowla modrzewiowa, o konstrukcji szkieletowej, w stylu drewnianego modernizmu. Kościół jest jednonawowy, z węższym i niższym prezbiterium, z eklektycznymi ołtarzami i podobnym wystrojem. Na dachu znajduje się klasyczna sygnaturka z latarnią, a w ścianach nawy i prezbiterium prostokątne okna. Kościół parafialny pw. św. Ojca Pio zbudowany został w latach 2003-2013 wg projektu inż. Zbigniewa Doktóra i inż. Tomasza Łabudy (konstruktora). Projekt opiera się na zamyśle arch. Leona Schillera. Jest to ceglana budowla w stylu eklektyzmu z elementami historycznymi. Kościół jest jednonawowy, z nieco niższym transeptem i bardzo krótkim prezbiterium zamkniętym półkoliście, przypominającym absydę. Po lewej stronie na frontonie znajduje się wieża o czterech trójkątnych szczytach, zwieńczona małą latarnią z dzwonowatym hełmem – takaż wieżyczka wznosi się nad skrzyżowaniem nawy poprzecznej. Na wieży i na frontonie kościoła umieszczone są już to rozeta z krzyżem, już to pary romańskich okienek z maswerkiem. Troiste wejście główne i wejście boczne u stóp wieży opatrzone są jednak eklektycznymi portykami z kolumienkami. Całość budowli okala wydatny gzyms od którego biorą początek półkoliste – niemalże klasycystyczne okna. Wystrój wnętrza jest tradycyjny, z eklektycznym, drewnianym ołtarzem.