Parafia Rzymskokatolicka Matki Bożej Nieustającej Pomocy

Parafia pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnobrzegu znajduje się na os. Serbinów. Powstało ono pod koniec lat 70-tych XX w. W związku z tym bp I. Tokarczuk 8 maja 1979 r. skierował do powstającego osiedla ks. Michała Józefczyka, którego zadaniem miało być stworzenie tam ośrodka duszpasterskiego. Duchowny zakupił od Jana Szczytyńskiego działkę, na której 26 maja 1979 r. zbudowano drewnianą kaplicę. Inwestycję tę podjęto bez odpowiednich pozwoleń władz administracyjnych (ks. M. Józefczyk stanął z tego powodu przed sądem). Kaplicę poświęcił bp I. Tokarczuk już następnego dnia rano. 13 czerwca 1987 r przeniesiona została na os. Siarkowiec, a 14 kwietnia 1996 r. do Janowa Lubelskiego. Samodzielna placówka na os. Serbinów w Tarnobrzegu erygowana została 24 czerwca 1980 r. Kościół parafialny pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy zbudowany został w latach 1981-1988 na podstawie planów opracowanych przez inż. Gerarda Pająka, natomiast za część konstrukcyjną odpowiedzialny był inż. Zbigniew Żuchowicz. Inwestycją kierował ks. Michał Józefczyk. Poświęcenie placu pod budowę nowej świątyni miało miejsce 6 września 1981 r. Wmurowania i poświęcenia kamienia węgielnego dokonał bp I. Tokarczuk 28 listopada 1982 r. Pierwsza Msza święta w tym kościele odbyła się w Boże Narodzenie 1983 r. Świątynia została oddana do użytku 1 września 1984 r. Poświęcenia kościoła dokonał bp I. Tokarczuk 26 czerwca 1988 r., natomiast konsekracji bp A. Dzięga 23 maja 2004 r. Kościół składa się z kościoła górnego, dolnego, kaplicy Wieczystej Adoracji i przylegających do nich budynków. Kościół reprezentuje nurt postmodernistyczny. Do właściwego kościoła prowadzi dwustronna kaskada schodów. Na uwagę zasługuje rzeźbiarska forma ścian, już to załamanych kątowo, już to falujących na krzywiznach. Pomiędzy tymi załamaniami znajdują się wielkie, podłużne okna z prefabrykatów, w których w dolnej części są witraże przedstawiające: Ostatnią Wieczerze, Golgotę, Zmartwychwstanie Chrystusa, Powołanie Apostoła, Wniebowstąpienie Chrystusa, Zesłanie Ducha Świętego. Nad wejściem jest monumentalny witraż przedstawiający historię cudownego obrazu/ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy, ujęty w betonową ramę, dalej ku lewej dekoracyjna, niejako wysunięta przed fasadę ściana i ażurowa, żelbetowa wieża-dzwonnica na planie ćwierć-okręgu, zwieńczona wznoszącym się od ziemi betonowym krzyżem stylizowanym na wzniesione ramię. Wnętrze kościoła tworzy wielka przestrzeń nawy z amfiteatralną emporą po lewej, gdzie w prezbiterium w dziewięciu podłużnych oknach znajduje się witraż przedstawiający Gorejący Krzew Mojżesza z napisem Jestem Który Jestem i chórem muzycznym nad wejściem, na którym znajdują się 40 głosowe organy. Te konstrukcje wytwarzają portyk i nawę boczną świątyni. Na ścianach są dynamiczne polichromie ze scenami z Ewangelii. Ściana ołtarzowa ozdobiona jest ceramicznym, monumentalnym krucyfiksem z figurą Ukrzyżowanego z wypalonej gliny, a na dole wokół tabernakulum znajduje się pozłacana mandorla.. Dokoła znajduje się mieniąca się wielobarwnie ceramiczna dekoracja w formie mozaiki z płyt, wyobrażająca św. Michała Archanioła oraz glorię promieni, zgodną z padającym od prawej światłem okien prezbiterium i przedstawiająca Matkę Boża Nieustającej Pomocy – patronkę parafii. Dekorację stropu stanowią załamane pod różnym kątem nawisy zdobne w stiukowe fryzy i współczesne sztukaterie, skrywające dźwigary stropu. Kościół zdecydowanie wyróżnia się i dominuje nad osiedlem. Przy wejściu do kościoła ustawione są figury czterech Ewangelistów. Na fasadzie kościoła ogromny fresk Matki Bożej Fatimskiej.