Parafia Rzymskokatolicka Świętych Apostołów Piotra i Pawła

Wieś Olbięcin swoimi początkami sięga połowy XV w. Swoją nazwę wzięła ona od pierwszych właścicieli, którymi byli Olbięccy. Wraz z sąsiadującymi miejscowościami przynależała do parafii Dzierzkowice. Wierni z Olbięcina do swojego kościoła mieli ok. 10 km. Z tego względu w 1730 r. właściciele miejscowego majątku Urszula i Rajmund Wybranowscy wybudowali w ogrodzie dworskim niewielki, modrzewiowy kościół pw. św. Tekli. Początkowo posługę duszpasterską pełnił w nim kapucyn (do 1762 r.). Do końca I wojny światowej świątynia przez zdecydowaną większość czasu była nieczynna. W okresie międzywojennym nabożeństwa odprawiał w niej kapłan z Dzierzkowic. W 1943 r. Niemcy nakazali rozebrać ten kościół. Miejscowa ludność uratowała jednak jego wyposażenie. Starania o utworzenie samodzielnego ośrodka duszpasterskiego w Olbięcinie podjęto już w 1915 r. Z pomocą pośpieszyli ówcześni właściciele wioski Maria i Sylwiusz Szczycińscy, którzy zobowiązali się uposażyć przyszłą parafię. Widząc duże zainteresowanie budową kościoła oraz hojność właścicieli Olbięcina, bp M. Fulman zdecydował się erygować tam parafię 30 czerwca 1931 r. Powstała ona z terenu parafii Dzierzkowice, a w 1956 r. dołączono do niej Kolonię Trzydnik i Dębińszczyznę, należące wcześniej do Rzeczycy Ziemiańskiej. Kościół parafialny pw. św. Apostołów Piotra i Pawła zbudowany został w latach 1935-1938 wg projektu Bohdana Kellesa-Krausa. Prace budowlane prowadził Jan Pietrzyk, majster z Potoka Wielkiego. Poświęcenie i wmurowanie kamienia węgielnego miało miejsce 29 czerwca 1935 r. Natomiast uroczyste poświęcenie nowej świątyni odbyło się 29 czerwca 1937 r. W kolejnych latach prowadzono prace dekoracyjno-wykończeniowe pod kierunkiem ks. Walentego Gozdalskiego (m.in. wykonano posadzkę, ławki, główny ołtarz oraz szalowanie zewnętrzne). Remont i konserwacja kościoła odbywały się w latach 90tych XX w. oraz po roku 2000 (m.in. granitowa posadzka, remont organów). Świątynia jest drewniana, o konstrukcji szkieletowej, oszalowana. Na frontonie znajduje się ryzalit z witrażem i dekoracyjnym deskowaniem, pod nim zadaszenie przed kruchtą doświetloną dwoma okienkami. Okna naw są prostokątne z witrażami, ujęte w dekoracyjne obramowania. Dach blaszany, siodłowy, dwuspadowy, na nim tradycyjna sygnaturka o dzwonowatym hełmie. Wnętrze jest podzielone na trzy nawy, wyróżniające się stropem. W nawach bocznych umieszczono legary z deskowaniem, potem bierzma podparte drewnianymi słupami, na których wspiera się trapezowaty sufit nawy głównej zdobny geometrycznym, gwiazdopodobnym deskowaniem. Podobne dekoracje pokrywają także ściany boczne świątyni. Przy bocznych ścianach znajdują się starsze, zapewne eklektyczne, ołtarzyki boczne, zaś główny ołtarz z obrazem typu Santa Maria Maggiore zalicza się już do stylu modernistycznego.