Parafia Rzymskokatolicka Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Parafię erygował kard. Aleksander Kakowski 1 września 1929 roku z części parafii Kołbiel, należała wówczas do dekanatu praskiego. Nazwa miejscowości pochodzi od Celestyny, córki Leopolda Polakiewicza – właściciela majątku. Najstarszą osadą Celestynowa jest Radzin, który powstał w 1833 roku, a jego właścicielem był Leopold Radziński. Miejscowość rozwinęła się w związku z budową kolei nadwiślańskiej, a przyczynili się do tego warszawiacy, którzy przyjeżdżali tu na letni odpoczynek. Duża odległość od kościoła w Kołbieli utrudniała wczasowiczom i mieszkańcom udział w życiu Kościoła. W 1927 roku przystąpiono do budowy drewnianej kaplicy, którą 17 lipca tegoż roku poświęcił ks. Piotr Górski, proboszcz z Kołbieli. Pierwszym kapłanem, który przyjeżdżał do Celestynowa na niedziele i święta, był ks. Stanisław Rostowski, student z diecezji sandomierskiej. Kościół zbudowano w latach 1930-1932 według projektu arch. Tadeusza Szanjora, głównie z fundacji Edmunda Jankowskiego, profesora SGGW, właściciela majątku „Skarbonka”, organizatora szkoły ogrodniczej w Celestynowie, wielkiego społecznika, odznaczonego medalem papieskim „Pro Ecclesia et Pontifice”. To on przeznaczył na budowę 80 tys. zł. Kamień węgielny poświęcił bp Stanisław Gall 12 października 1930 roku, a już w grudniu kościół zasklepiono i pokryto dachówką. Duszą poczynań w pierwszym okresie budowy był ks. Anatol Sałaga, a od 3 lutego 1932 roku – ks. Jan Maciejewski. Bardzo wielu parafian pracowało przy budowie bezinteresownie. Świątynię poświęcił bp Stanisław Gall 30 października 1932 roku, w uroczystość Chrystusa Króla. Ukoronowaniem budowy była konsekracja świątyni, której dokonał bp Stanisław Gall w dniu 14 czerwca 1939 roku. Lasy celestynowskie były miejscem wielu zwycięskich akcji Armii Krajowej. W pobliżu kościoła znajduje się pomnik w formie orła rozpiętego na krzyżu, wzniesiony ku czci ofiar nalotu z 1 września 1939 roku i poległych w czasie II wojnie światowej.